De WinterVuurplaats

   

De Bibliotheek

Zonder boeken doen we geen WinterVuurplaats. Als liefhebbers van het woord was het taalproject ‘De Bibliotheek’ altijd onderdeel van de WinterVuurplaats. Een plek die onderdak bood aan de werelden achter de woorden ontsloten door een verzameling van boeken. Sommige teksten hebben de WinterVuurplaats gevormd. Het waren schatkamers, die voor ons een wereld ontsloten en waar we over in gesprek geraakten gedurende langere tijd. Een aantal van deze teksten hebben we op deze pagina verzameld, zodat je eens rustig door deze rijkdom heen kan lezen.

Het eerste boek van ‘De Bibliotheek’ was de Onzichtbare Steden van Calvino. Een toverboek. Iedere avond sloegen wij het op een willekeurige pagina open en lazen we de stad die zich voor ons uitstrekte. Een boek dat ons meenam naar andere steden, die een antwoord op onze vragen werden.

Dat eerste jaar was er ook ‘Het droomlied van Olaf Ästeson’, die ‘slaapt’ gedurende de dertien heilige nachten. Als hij op 6 januari wakker wordt beschrijft hij zijn belevenissen in de wereld aan gene zijde. Hij beschrijft zijn innerlijke tocht, die een inwijdingservaring is. Iedere avond lazen we een klein fragment: ‘De maan schijnt helder, steeds verder wijken de wegen.’

Ook tijdens deze de eerste WinterVuurplaats kregen wij een gedicht cadeau van Johan Versteijhe, verhalenverteller. Hij last het vuurgebed voor bij de kahel. Een tekst die hij tijdens een bezoek aan een monnik in een Frans klooster ontvangen had. Het Franse origineel hebben wij vertaald in het Nederlands. En de volgende WinterVuurplaats werd dit gedicht een rode draad gedurende de 13 heilige nachten.

Op de kerstavond van de derde WinterVuurplaats werd het gedicht ‘Het uur U’ van Martinus Nijhoff gelezen terwijl er een performance rond een versgegraven gat in de grond plaatsvond.

Twee teksten van Peter Handke maken deel uit van onze verzameling. Allereerst de tekst ‘je ziet ons niet’ die werd ingefluisterd tijdens een performance in het tunneltje onder de sporen op station Driebergen-Zeist. En de tekst ‘Speel het spel’ die de bezoekers van het oudejaarsavond zachtjes aanmoedigde om ‘hun werk in gevaar te brengen’, ‘alleen met hartstocht te beslissen’ of ‘rustig te mislukken’.

Het gedicht 'Sterne sprachen' van Steiner speelt een grote rol in onze gedachten over de WinterVuurplaats, het maakt ons bewust van onze rol in de wereld. Niet langer spreken de sterren tot de mensen, maar het is aan de mens om tot de sterren spreken. Op de WinterVuurplaats proberen we dat in uiteenlopende vormen te doen. Van het plaatsen van sterren op de grond tot het mobiele postkantoor voor sterrenpost op de oudejaarsjaaravond in 2007.

Op de Wintervuurplaats wordt gedacht en gedaan, gesproken en beleefd. Wij verbinden het hoofd met het hart en andersom. De gedachten en woorden van Bernard Lievegoed (what’s in a name?) helpen ons daar daarbij steeds opnieuw.

En welke boeken moeten we niet vergeten? De ongeschreven boeken, alle gesprekken, gedachten, woorden die op de WinterVuurplaats klinken. Want wanneer je het erover hebt, en er iets mee doet, gaan de woorden leven.

Roeland en Linda, (bibliotheekmedewerkers)

 

09dec2008rt